اندازه گیری سطح استرس با کمک تتوی الکترونیکی



پژوهشگران آمریکایی در پروژه‌های قدیمی نشان داده‌اند که شاید یک تتوی الکترونیکی روی کف دست، سطح استرس کاربر را به دقت اندازه‌گیری کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از نوروساینس نیوز، کف دست‌های ما نکات مهم را در مورد وضعیت عاطفی ما می‌گویند. زمانی که افراد هیجان‌زده یا عصبی هستند، کف دست‌ها خیس می‌شوند. این واکنش برای اندازه گیری میزان استرس و کمک به افراد مبتلا به مشکلات روانی می‌شود اما دستگاه‌هایی که در حال حاضر این کار را انجام می‌دهند، حجیم و غیرقابل اعتماد هستند. همچنین، این دستگاه‌ها با داشتن حسگرهای قابل مشاهده روی قسمت‌های خاص بدن، می‌توانند یک اجتماعی را به همراه داشته باشند.

پژوهشگران “دانشگاه تگزاس در آستین”(UT Austin) و “دانشگاه تگزاس اِی‌اَنداِم”(Texas A&M)، فناوری تتوی الکترونیکی را برای نظارت بر “فعالیت الکترودرمال” (فعالیت الکترودرمال) یا (EDA) به کار گرفته‌اند. آنها در این پروژه، یک تتوی الکترونیکی مبتنی بر گرافین را ابداع کرده‌اند که به کف دست می‌چسبد، تقریباً نامرئی است و به ساعت هوشمند مرتبط می‌شود.

«نانشو لو» (نانشو لو)، سرپرست این پژوهش گفت: این تتو به قدری ایراد است که گاهی اوقات فراموش نمی‌کنند که آن را همراهی نمی‌کنند و همچنین باعث می‌شود که باعث کاهش اجتماعی از داشتن آن قسمت‌های خاص بدن شود.

لو و همکارانش سال‌هاست که فناوری تتوی الکترونیکی را ارتقا داده است. گرافین به دلیل نازک بودن و چگونگی اندازه گیری پتانسیل الکتریکی بدن انسان، همیشه ماده‌ای محبوب بوده است که به بررسی بسیار دقیق کمک می‌کند. با وجود این، چنین مواد فوق‌العاده نازکی نمی‌تواند فشار را تحمل کند. به طوری که از آنها در قسمت‌هایی از بدن مانند کف دست و مچ دست که شامل حرکات زیادی هستند، استفاده می‌کنند، چالش‌بریز می‌شود.

مشخصه بارز این جدید را کشف کرد که تتوی الکترونیکی روی کف دست می‌تواند با موفقیت به یک مدار سخت منتقل شود. مدار سخت در این مورد، یک ساعت هوشمند تجاری موجود در محیط های خارج از آزمایشگاه است. پژوهشگران از یک نوار مارپیچ استفاده کردند که در آن، دو لایه گرافین و طلا تا اندازه‌های روی هم قرار گرفتند. نوار با کشیده شدن به جلو و عقب می‌تواند از حرکات دست را تحت فشار قرار دهد.

کنترل‌های موجود بر روی کف دست، از الکترودهای حجیمی استفاده می‌کنند که می‌توانند بیفتند و بسیار قابل مشاهده هستند یا حسگرهای EDA سایر قسمت‌های بدن را به کار می‌برند که امکان بررسی دقیق‌تر را می‌توان انجام داد.

سایر پژوهشگران، روش‌های مشابه را با استفاده از نوارهایی به ضخامت نانومتر برای اتصال خالکوبی به سیستم خوانش امتحان کرده‌اند اما نوارها نمی‌توانند فشار حرکت ثابت را تحمل کنند.

لو گفت که محققین در این پروژه، از واقعیت مجازی، بازیهای رایانه ای و متاورس نیز الهام گرفته اند. مجازی سازی در برخی موارد برای درمان بیماری های روانی استفاده می شود. با وجود این، واقعیت مجازی از بسیاری جهات بدون وظایف‌های انسان آگاه است.

لو اضافه کرد: حتما می‌دانید که آیا مردم به این درمان پاسخ می‌دهند و آیا این فناوری به آنها کمک می‌کند یا خیر. در حال حاضر، پاسخ دادن به این پرسش‌ها سخت است.

این پژوهش در مجله Nature Communications به چاپ رسید.

انتهای پیام



منبع