تحقیقات در مورد یکی از بدترین تراژدی‌های فضایی تاریخ آمریکا

«اسکات هابارد» (Scott Hubbard) دقیقاً به یاد می‌آورد که در روز رخ دادن یکی از مرگبارترین تراژدی‌های تاریخ سفرهای فضایی کجا بود. قبل از اینکه در صبح روز یکم فوریه 2003 از رختخواب بیرون بیاید، یک برنامه رادیویی در اخبار خود مبنی بر عملیات بازگشت عملیات شلیک فضای کلمبیا ناسا در بازگشت به زمین به زمین افتاده منتشر کرد.

او به یاد آورد و گفت: نگران بودم و احساس می کردم که مشکلی پیش آمده است.

این فاجعه به هنگام ورود فضانوردان به جو زمین اتفاق افتاد و باعث شد تمام سفرهای فضایی شاتل‌های ناسا تا ژوئن 5 به تعویق 2001 برسد. فضاپیمای «کلمبیا» اولین شاتل فضایی مورد استفاده در ناوگان فضای ناسا بود و اولین مأموریت فضای خود را از ۱۲ تا ۱۴ آوریل سال ۱۹۸۱ میلادی با موفقیت به پایان رساند.

قبل از اینکه حتی از دست دادن خدمه تایید شود، از دفتر مدیر ناسا تماس گرفت و درخواست کرد که نماینده در تحقیقات درباره آنچه اتفاق افتاده است، باشد.

اما زمانی که شاتل فضایی کلمبیا دوباره وارد جو شد، آسیب وارد شده به بال باعث شد «گازهای فوق گرم» وارد شود که این امر باعث تخریب بال و متلاشی کل شاتل شود.

هوبارد: تجربه شاتل فضایی کلمبیا دیدگاه من را در مورد اکتشاف انسان در فضای عمیقاً تغییر داد، اما جاه‌طلبی جمعی ما برای پیشبرد سریع‌تر اهداف گفت، تنها راه حل است.

اثبات علت فاجعه

او به اسک نیوز گفت: فضای کار سختی است، پرتاب انسان به فضا است و ما خوش شانس بوده‌ایم که فجایع نسبتاً داشته‌ام. ناسا ۱۵ فضانورد را در طول پرواز فضایی از دست داده است: هفت نفر در شاتل فضای کلمبیا و چلنجر و یک نفر به نام مایکل آدامز در یک پرواز زیر مداری در سال ۱۹۶۷.

چندی بعد، تحقیقات رسمی آغاز شد. اسکات هابارد به عنوان تنها نماینده ناسا در هیئت تحقیق برای همکاری با ژنرال های نیروی هوایی، دریاسالاران نیروی دریایی و کشورهای سابق ایالات متحده آمریکا برای ترسیم تصویری دقیق از علت پایان تراژدی کلمبیا انتخاب شد.

بخش کنترل ماموریت به فرمانده و خلبان اطلاع داد که به آنها اطمینان داده شده است که هیچ دلیلی برای هشدار در مورد ورود مجدد وجود ندارد.

تحقیقات در مورد یکی از بدترین تراژدی‌های فضایی تاریخ آمریکا

این رخداد، پایان برنامه شاتل فضایی آمریکا بود چرا که پیشتر نیز هفت فضانورد در فاجعه چلنجر در سال ۱۹۸۶ جان خود را از دست داده بود. دهمین ماموریت شاتل فضایی چلنجر نیز با یک تراژدی به پایان رسید. این فضاپیما که حامل هفت فضانورد بود، ۷۳ ساعت پس از پرتاب از پایگاه فضایی کیپ کاناورال(Cape Canaveral) منفجر و تبدیل به چند تکه شد که همه سرنشینان آن جان را از دست دادند.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسکای، شاتل فضای کلمبیا، نام یکی از مدارگردهای برنامه شاتل‌های فضایی سازمان هوانوردی و فضای ملی آمریکا (ناسا) بود که در یکم فوریه 2003 از ایستگاه بین‌المللی فضای داخلی و در بیست و هشتمین مأموریت فضای داخلی خود (ماموریت اس‌تی‌اس-107) به همراه هفت‌نورد بازگشت. در بازگشت به جو زمین منفجر شد و تمام سرنشینان حال آن کشته شدند.

انتهای پیام



منبع

این فضاپیما که کمی بیش از دو هفته قبل از مرکز فضای کندی در فلوریدا با هفت فضای پرتاب شده بود، قرار بود صبح همان روز فرود بیاید. اما فرود هرگز نیامد.

مدیر آن زمان ناسا، «شان اوکیف» بود. وی آن زمان همراه خانواده فضانوردان بود و به طور مشخص مشکلی وجود دارد.

آژانس فضایی ناسا از آن زمان هیچ فضانوردی را در طول پروازهای فضایی از دست ندارد.

آن حادثه نه در هنگام ورود مجدد، اما پس از پرتاب در ۱۶ ژانویه و ۸۲ ثانیه از پرواز رخ داد.

فاجعه شاتل فضایی کلمبیا در اول فوریه ۲۰۰۳ رخ داد و به مرگ هفت فضانورد منجر شد و همین امر باعث شد تا ناسا آماده‌سازی و اجرای چنین مأموریت‌هایی را تغییر دهد. ۲۰ سال بعد از این حادثه و هم اکنون مدیر این آژانس خبری و یکی از اعضای هیئت تحقیق آن هم در مورد میراث ماندگار این تراژدی فکر می‌کنند.

هابارد گفت: وقتی آن غرش با فرکانس پایین، آن فشار به شما می‌کند، شما نسبت به نیرویی که برای فرار از زمین استفاده می‌کنید، احساس ترس می‌کنید. اما اکنون و با تجربه تلخ فضای فضایی کلمبیا، وقتی پرتابی را می‌بینم که افراد حاضر در آن هستند، این حس اضافی وجود دارد که آیا من تمام تلاشم را برای اطمینان از موفقیت ماموریت انجام داده‌ام دارد؟

به طور معمول، می توانید ساعت خود را تنظیم کنید که چه زمانی شاتل از جو عبور کند. درست مانند روز پرتاب، ما یک ساعت شمارش معکوسی داشتیم. معمولاً قبل از دیدن شاتل، زمانی که شاتل از سد صوتی می‌کند، دو غرش صوتی می‌شنوید، که به شما می‌گوید فضاپیما در شرف فرود است. اما هیچ کدام از ما آن غرش‌های صوتی را ناشنیدیم چرا که فروپاشی کلمبیا قبلاً رخ داده بود، خراب‌های آن بر تگزاس می‌بارید در حالی که خانواده‌های خدمه، بیخ در مرکز فضایی کندی منتظر بودند.

تحقیقات در مورد یکی از بدترین تراژدی‌های فضایی تاریخ آمریکا

شاتل فضای کلمبیا که اولین سفر خود را در آوریل 1981 انجام داد، 16 دقیقه قبل از فرود برنامه خود را در فلوریدا بر فراز تگزاس متلاشی انجام داد و تمام خدمه کشته شدند. مایکل اندرسن ⁣(Ilan Ramon) از فضانوردان این ماموریت بودند.

برای هابارد، فرد باتجربه آژانس آژانسی ایالات متحده که در آن زمان به عنوان اولین مدیر برنامه مریخ خدمت می‌کرد، انفجار فضای فضایی کلمبیا را نسبت به پرتاب موشک برای همیشه تغییر داد.

تیم تحقیقاتی این حادثه به این نتیجه رسید که این فاجعه از ۱۶ روز قبل شروع شد و هنگام پرتاب شاتل به فضا، قطعه ۷۵۰ گرمی از فوم محافظ حرارتی مخزن خارجی فضای فضایی کنده شد و به کامپوزیت کربن-کربن عایق حرارتی بال چپ اصابت کرد. . برخورد این قسمت باعث ایجاد شکافی در حمله بال(قسمت جلویی بال) شد و هنگام به سمت زمین آمد و در جو که شاتل با گرمای زیادی روبرو بود، بیشتر شد و گازهای گرم باعث شکسته شدن بال از داخل و در نتیجه تکه‌تکه شدن شاتل شد. .

تحقیقات در مورد یکی از بدترین تراژدی‌های فضایی تاریخ آمریکا

خدمه شاتل فضای کلمبیا:دیوید براون، ریک هاسبند، لورل کلارک، کالپانا چاولا، مایکل اندرسون، ویلیام مک کول و ایلان رامون

وی افزود: من می‌دانستم که اگر با دست دادن خدمه مواجه شود، این همان تأثیری را بر آژانس خواهد داشت که سالها قبل از وقوع چلنجر بود. بنابراین من با عزم راسخ وارد این کار شدم تا هر کاری که می‌توانم دهم.

هابارد اذعان کرد: ماهیت آن هر بار من را می‌ترساند.

به دلیل «احساس انکار» در میان افرادی که در طول تحقیقات با آنها مصاحبه شده بود، هابارد می‌گوید که به آزمایشی که به دنبال آن ناهنجاری است، روی آورد و در یک مرکز تحقیقاتی در تگزاس مستقر شد. در طول چند ماه، مطابق با مشخصات آنچه برای شاتل کلمبیا اتفاق افتاد، آن آزمایش پیکربندی شد.

پیشینه هابارد در علم و مهندسی باعث شد که او بر روی علت فنی مشکل کند. در ابتدا، این شواهد غیرمستقیم بود.

اوکیف به یاد می‌آورد که حدود ۲۵ هزار نفر در تلاش برای جمع‌آوری قطعات لاشه فضاپیما بودند که در زمینی به طول ۲۰۰ مایل از دالاس تا مرز لوئیزیانا پخش می‌شد.

تماسی که همه چیز را تغییر داد

تحقیقات در مورد یکی از بدترین تراژدی‌های فضایی تاریخ آمریکا

تصویر خدمه در فضا در آخرین ماموریت‌شان

تنها یک تصویر خوب و با وضوح بالا از افتادن این تکه فوم از مخزن اصلی و برخورد آن به سمت چپ شاتل و سپس پخش شدن لاشه و بقایا وجود داشت.

در گزارش کامل هیئت بررسی سوانح کلمبیا که اوکیف ۱۰ روز قبل از انتشار آن در سال ۲۰۰۳ دریافت کرد – ۲۹ توصیه برای بهبود سلامتی‌های شاتل فضایی آینده ارائه شد که همه آن‌ها توسط ناسا پذیرفته شدند. آن‌ها شامل این بودند که فوم از مخزن خارجی شاتل در حین پرتاب، اتفاقی که در بین مهندسان ناسا به عنوان یک دوره پذیرفته شده بود، نمی‌توانست رخ دهد.

برای هابارد، که در سال 2012 رئیس ایمنی ایکس ایکس شد و با ایلان ماسک کار می‌کند، درس‌های آموخته شده از کلمبیا بیشتر می‌شوند.

پس از انفجار، فضاپیمای چلنجر از ارتفاع 50 هزار فوتی، به اقیانوس اطلس سقوط کرد. ناسا علت این فاجعه را خرابی یکی از واشرهای درزگیر در یکی از موشک‌های پیشران جامد دانست. این پرواز، اولین مأموریت مدارگرد سرنشین‌دار آمریکایی بود که تلفات جانی در پی داشت. همچنین اولین مأموریت فضاپیماهای آمریکایی بود که پس از پرتاب و پیش از رسیدن به فضا شکست خورد. محفظه خدمه و بسیاری از قطعات دیگر از یک جستجوی فضایی و عملیات بازیابی از کف اقیانوس جمع آوری شد.

تحقیقات در مورد یکی از بدترین تراژدی‌های فضایی تاریخ آمریکا

جی اسکات هابارد در طی یک نشست خبری در مورد تحقیق در مورد این فاجعه فضایی صحبت می‌کند

این مأموریتی که «استی‌اس-51-ال»(STS-51-L ) نام داشت، منجر به کشته شدن «کریستا مک‌اولیف»(Christa McAuliffe) شد که معلم یک دبیرستان بود و به عنوان عضو برنامه «معلم در فضا» ناسا انتخاب شد. شده بود.

انتظار میرفت که تحقیقات شاتل فضایی کلمبیا ۳۰ روز بکشد اما در نهایت شش ماه طول کشید. هابارد آن کار را «سخت‌ترین وظیفه» در ۲۰ سال خدمت خود در ناسا می‌داند.

وی به اسکای نیوز گفت: وقتی مشخص شد که شاتل به زمین نمی‌آید، حالمان از هیجان و انتظار به نامیدی تبدیل شد.

این آزمایش به طور زنده در هفت ژوئیه ۲۰۰۳ در تلویزیون انجام شد. هابارد به یاد آورد: این باعث ایجاد دو احساس به طور همزمان در من شد. یکی این بود که «بله، ما این را ثابت کردیم» و دیگری «وای خدای من، این افراد اینگونه مردند».

ناسا هر سال در ژانویه با اهدای گل و ادای احترام در مراسم یادبود در مرکز فضای کندی، یاد قربانیان کلمبیا و همچنین دیگر فضانوردان کشته شدند خود را گرامی می‌دارند.

هابارد اظهار کرد: بخش اول، عملیات بسیار غم انگیز جستجو و بازیابی بقایای خدمه بود. بقایای هر هفت فضانورد پیدا شد.

اما در حالی که در ابتدا به عنوان یک ناهنجاری در حین پرواز، که جدی ترین مشکل است، برچسب گذاری شده است، در نهایت به عنوان یک «مشکل تغییر»، (یک چیز قابل تعمیر و نگهداری) در نظر گرفته شده و از جدی بودن. تنزل رتبه یافت. ما فکر می‌کنیم این غیرمعمول یکی از دلایل اصلی این حادثه بوده است.

هابارد می‌گوید: ریزش فوم از همان اولین پرواز شاتل، ۳۰ سال قبل، اتفاق افتاده بود.