چگونه برنامه‌های کشف سرقت ادبی به یک سلاح سیاسی بعید تبدیل شدند


انتشار

اعتبار: Unsplash/CC0 دامنه عمومی

اتهامات سرقت ادبی اولین بار زمانی متوجه کلودین گی شد که یک فعال جناح راست چندین نمونه از متن های منتسب از نوشته های دانشگاهی رئیس هاروارد را منتشر کرد. اگرچه انتساب ناکافی تنها مناقشه ای نبود که پیرامون گی در حال چرخش بود – پاسخ او به سوالات کنگره در مورد یهودی ستیزی در دانشگاه نقش بسیار بیشتری داشت – این نقطه عطفی بود که او را در این ماه مجبور به استعفا کرد.

رگبار بعدی به نری آکسمن، استاد سابق MIT و همسر بیل آکمن، مدیر صندوق سرمایه گذاری، که به شدت برای برکناری گی مبارزه کرده بود، برخورد کرد. نشریه Business Insider گزارش داد که به نظر می رسد چندین پاراگراف و جملات از پایان نامه آکسمن از ویکی پدیا حذف شده است. آکسمن بابت اشتباهات در شبکه های اجتماعی عذرخواهی کرد.

در پاسخ، آکمن در X نوشت که او نیز وارد بازی بررسی سرقت ادبی خواهد شد. آکمن گفت که بررسی او تمام کارهای منتشر شده از تمام اعضای هیئت علمی MIT، رئیس آن، سالی کورنبلوت، و اعضای هیئت مدیره دانشگاه – به علاوه همه کار کارکنان در Business Insider و احتمالاً همچنین کار دانشکده ها در هاروارد را پوشش می دهد. ییل، پرینستون، استنفورد، دانشگاه پنسیلوانیا و دارتموث.

کریس کارن گفت: «بررسی هر نشریه از هر دانشگاهی در مورد حرفه آنها در دانشگاه بزرگی مانند هاروارد هزاران ساعت طول می کشد.

او می دانست. Caren مدیر اجرایی Turnitin مستقر در اوکلند، بزرگترین ارائه دهنده نرم افزار یکپارچگی دانشگاهی در جهان است. محصولات این شرکت شامل استودیو بازخورد، برنامه‌ای که برای مدرسان دبیرستان و کالج طراحی شده است، و iThenticate، پیشنهادی دقیق‌تر مورد علاقه ویراستاران مجلات دانشگاهی است.

به گفته این شرکت، 80 درصد از دانش‌آموزان آمریکایی در مدارسی شرکت می‌کنند که از نرم‌افزار Turnitin برای بررسی آثار دانش‌آموزی برای سرقت ادبی استفاده می‌کنند. 50 درصد از دانش آموزان دبیرستانی ایالات متحده نیز همینطور هستند. کارن گفت که تقریباً همه مجلات علمی پیشرو از محصولات این شرکت برای بررسی مقالات ارسالی از نظر زبان نامناسب و نقل قول‌های گمشده استفاده می‌کنند. (او اشاره کرد که برنامه های تورنیتین فقط متن را تجزیه و تحلیل می کند و ارقام ناقص، تصاویر دستکاری شده یا دیگر شیطنت های مرتبط با داده ها را نمی گیرد.)

استفاده گسترده از نرم افزار تشخیص سرقت ادبی در آموزش عالی در دهه گذشته به این معنی است که چشم انداز “بررسی سرقت ادبی” برای اکثر فارغ التحصیلان دانشگاهی زیر 30 سال تهدید چندانی نیست. مقالات، مقالات، پایان‌نامه‌ها و پایان‌نامه‌های آن‌ها تقریباً به طور قطع به این روش زمانی که آنها را تحویل می‌دادند بررسی می‌شدند.

اما برای دانشگاهیان مسن‌تر، قرار دادن کار در سطح نرم‌افزار به خوبی می‌تواند خطاهای انتساب را آشکار کند – عمدی یا غیرعمدی – که قبلاً هرگز آشکار نشده است.

و این همان چیزی است که بخش کوچک اما با انگیزه زیادی از پایگاه مشتریان Turnitin روی آن حساب می کنند.

کارن درباره محصولات Turnitin گفت: “ما به هر کسی اجازه می دهیم از آنها استفاده کند – سازمان های رسانه ای، گروه های سیاسی.” اگر شرکت‌های دیگری هستند که می‌خواهند به گذشته کسی نگاه کنند، این همان فناوری است، فقط توسط افرادی استفاده می‌شود که ما از ابتدا آن را طراحی نکرده‌ایم.»

بنیاد ملی علوم سرقت ادبی را اینگونه توصیف می‌کند: «تصرف ایده‌ها، فرآیندها، نتایج یا کلمات شخص دیگری بدون دادن اعتبار مناسب». هاروارد و MIT آن را به زبانی مشابه در دستورالعمل های یکپارچگی تحصیلی خود تعریف می کنند.

به ویژه در دانشگاه، این می تواند یک اتهام ویرانگر باشد.

“افراد بر اساس تحقیقات خود مشاغل، کمک های مالی و فرصت های متعدد دیگری دریافت می کنند که به طور پیش فرض برای آنها اصیل فرض می شود. اگر بعداً مشخص شود که اینطور نیست، می توان گفت که آنها این فرصت ها را به طور موثر بر اساس دریافت کرده اند. کریستین موریارتی، استاد اخلاق و حقوق در کالج سن پترزبورگ در فلوریدا گفت: در مورد تقلب.

به همین دلیل است که «اتهام بی‌اساس یا غیرمنطقی، اقتدار و موقعیت آنها را تضعیف می‌کند».

هیچ کس گی یا آکسمن را به سرقت داده ها یا ایده های سطح بالا متهم نکرده است. اما به نظر می رسد برخی از آثار منتشر شده آنها حاوی جملات و پاراگراف های توضیحی است که با زبان منابع موجود در آن زمان مطابقت دارد – نوعی سرقت ادبی که نرم افزار به راحتی می تواند آن را تشخیص دهد.

متهمان گی موارد متعددی از نثر را برجسته کردند که بازتاب منابع دیگر بود. به عنوان مثال، دو پاراگراف در پایان نامه دکترای او در سال 1997، متنی را در مقاله ای از محققانی که در هیچ کجای مقاله ذکر نشده بودند، منعکس می کرد. هاروارد گفت که گی درخواست اصلاح برخی از آثار کرده است.

در مورد آکسمن، Business Insider 15 پاراگراف غیر متوالی را در پایان نامه او در سال 2010 شناسایی کرد که بسیار شبیه به زبانی بود که در آن زمان در مقالات ویکی پدیا ظاهر می شد. بیشتر آنها تعاریف اصطلاحات و مفاهیم فنی هستند. این نشریه همچنین قطعاتی را در مقالات تحقیقاتی او یافت که منعکس کننده منابع دیگر بود.

نه کریستوفر روفو، فعالی که برای اولین بار اتهاماتی را علیه گی مطرح کرد، و نه Business Insider فاش نکردند که از چه نرم افزاری برای شناسایی متن مشکل ساز استفاده کرده اند.

کارن گفت که از برنامه های Turnitin برای کشف اینکه بخش هایی از سخنرانی ملانیا ترامپ در سال 2016 در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان با اظهارات میشل اوباما در سال 2008 با کنوانسیون ملی دموکرات ها مطابقت دارد، استفاده شد.

مدیر عامل شرکت گفت که او همچنین معتقد است که نرم افزار این شرکت برای تعیین اینکه وزیر دفاع سابق آلمان، کارل تئودور زو گوتنبرگ، در پایان نامه دکترای خود سرقت ادبی کرده است، استفاده شده است، یک رسوایی سیاسی بزرگ در آن کشور که منجر به سقوط این سیاستمدار ستاره در سال 2011 شد.

اگرچه استودیوی بازخورد فقط برای موسسات در دسترس است، iThenticate می تواند توسط هر کسی مجوز بگیرد. این برنامه متن یک کتاب، مقاله پژوهشی یا مقاله را در چند دقیقه هضم می‌کند و گزارش مفصلی را برمی‌گرداند که درصد عبارات و عبارات موجود در سند را که با موارد منتشر شده آنلاین و در پایگاه داده مجلات دانشگاهی Turnitin مطابقت دارد، نشان می‌دهد.

گزارش باید توسط انسان بررسی شود تا استفاده های مشروع از مطالب نقل شده را از بین ببرد. اگرچه این فرآیند زمان‌بر است، اما بسیار سریع‌تر از یک بررسی به همان اندازه کامل در عصر پیش از دیجیتال است.

جاناتان بیلی، مشاور کپی رایت و سرقت ادبی در نیواورلئان، گفت: «جستجوی سرقت ادبی آسان‌تر از همیشه است. “هر چه انجام کاری آسان تر باشد، افراد بیشتری آن را انجام خواهند داد.”

سام بروتون، مدیر دفتر یکپارچگی تحقیقات در دانشگاه می سی سی پی جنوبی گفت، ایده استفاده از اتهامات سرقت ادبی به عنوان وسیله ای برای بی اعتبار کردن رقبا، مدت ها قبل از اختراع نرم افزار بررسی سرقت ادبی مطرح بود.

بروتون در ایمیلی نوشت: «مردم همیشه این توانایی را داشته اند که ادعاهایی مبنی بر صداقت علمی را برای انگیزه های پنهان مطرح کنند، چه انگیزه های شخصی (کینه، کینه توزی)، چه سیاسی یا چیز دیگری.

او این ایده را به چالش کشید که گسترش این نرم افزار عامل اصلی افزایش اتهامات سرقت ادبی است و در عوض آن را به «سیاسی بیش از حد که بسیاری از مؤسسات آمریکایی را فراگرفته است» نسبت داد.

اما بسیاری از مربیان و دانشگاهیان که از چنین برنامه‌هایی در کارهای روزمره خود استفاده می‌کنند، می‌گویند که مشاهده آنها برای اهداف سیاسی ناامیدکننده بوده است.

موریارتی که به اساتید دیگر نحوه استفاده از چنین ابزارهایی را آموزش می دهد، گفت: این فناوری برای حمایت از مربیان و کمک به اجرای دستورالعمل های استناد مناسب طراحی شده است.

موریارتی گفت: “افراد در زمینه درستکاری تحصیلی اغلب آن را دوست ندارند یا از آن قدردانی می کنند یا فکر می کنند استفاده از نرم افزار درستکاری تحصیلی به عنوان ابزاری برای تنبیه به خاطر تنبیه مناسب است.”

نرم‌افزار تشخیص سرقت ادبی نمی‌تواند تعیین کند که چگونه یا چرا زبانی مشابه سایر منابع در آثار یک نویسنده ظاهر شده است، آیا این موضوع قوانین اخلاقی یک موسسه را نقض می‌کند یا پیامدهای چنین تخلفی باید چه باشد.

در حال حاضر، حداقل، فقط انسان ها می توانند این کار را انجام دهند.

گریر مورفی، مدیر صداقت آکادمیک در کالج هنر، علوم و مهندسی دانشگاه روچستر در نیویورک گفت: «تخصص انسانی برای حفظ یکپارچگی کار علمی و دانشگاهی ضروری است. “اما چنین چیزی همیشه صادق بوده است – پیچیدگی فناوری مدرن همه چیز را تغییر نداده است.”

2024 لس آنجلس تایمز. توزیع شده توسط Tribune Content Agency، LLC.

نقل قول: چگونه برنامه‌های کشف سرقت ادبی به یک سلاح سیاسی بعید تبدیل شدند (2024، 22 ژانویه) بازیابی شده در 22 ژانویه 2024 از

این برگه یا سند یا نوشته تحت پوشش قانون کپی رایت است. به غیر از هرگونه معامله منصفانه به منظور مطالعه یا تحقیق خصوصی، هیچ بخشی بدون اجازه کتبی قابل تکثیر نیست. محتوای مذکور فقط به هدف اطلاع رسانی ایجاد شده است.





منبع

بخوان  چرا گوشی همراهتان داغ می‌کند؟